Rządowy kredyt dobry na dom, nie na mieszkanie

Okazuje się jednak, że mieszkania raczej nie kupimy przy takim wsparciu państwa, ale dom już możemy wybudować. Nie jest to też kredyt dla biednych, a raczej śrdniozarabiających rodzin.

Generalnie ocenia się, że z ustawy skorzysta niewiele osób, to w naszej ocenie ustawa "o finansowym wsparciu rodzin w nabywaniu własnego mieszkania" daje szerokie możliwości rodzinom myślącym o swoim pierwszym domu. Pod warunkiem, że myślą o domu właśnie, a nie o mieszkaniu.

Ustawa, tworząc bariery cenowe, opiera się o urzędowe wskaźniki wartości odtworzeniowej mieszkań w różnych regionach w całej Polsce. Wartość odtworzeniowa ma się wprawdzie do wartości rynkowej mieszkań, tak jak kamień węgielny do węgla kamiennego, nie mniej - celowo czy przez przeoczenie - ustawa nie rozróżnia między wartością odtworzeniową mieszkań i domów, co ma kapitalne znaczenie. O ile bowiem przestrzegając limitów cenowych określonych w akcie będzie bardzo trudno kupić mieszkanie, to z kolei wybudować dom, mieszcząc się we wskazanych kosztach, będzie stosunkowo łatwo.

Co więcej, ustawa definiując pojęcie domu jednorodzinnego odwołuje się do innej ustawy - o prawie budowlanym. To zaś oznacza, że w obszar zainteresowań rodzin myślących o budowie domu, wchodzą także bliźniaki i szeregowce, które są jeszcze tańsze niż domy wolnostojące.

Ponadto konstrukcja ustawy zakłada, że dopłaty będą kierowane tylko do rodzin, które kupią lub zbudują domy o powierzchni do 140 metrów kwadratowych. Z kolei wielkość domów ma pochodzić z zatwierdzonych projektów budynków - to oznacza, że de facto, budowane domy mogą być nawet większe, o ile w ich skład wejdą poddasza użytkowe, w których - przynajmniej w części piętra - wysokość od podłogi do stropu nie przekroczy 1,90 metra.

W praktyce oznacza to, że bez większych problemów uda się "podciągnąć" pod ustawę domy o powierzchni nawet 160-180 metrów kwadratowych, ponieważ takich "niskich metrów" nie uwzględnia się w projektach domów, gdy opisuje się wielkość użytkową budynków.

Największą niespodzianką ustawy jest zaś sposób kalkulacji dopłat do odsetek. Wprawdzie w ustawie mówi się, że państwo dokłada połowę odsetek, lecz z góry określono także, że jedynym bankiem, który określa oprocentowanie kredytów jest Bank Gospodarstwa Krajowego, zaś dla potrzeb ustawy dopisano nawet akapit "o stopie referencyjnej". Wynosi ona WIBOR plus 2 pkt procentowe.

W praktyce większość banków udziela kredytów oprocentowanych znacznie niżej. W PKO BP marżę banku określono na WIBOR plus 1,5 proc. To oznacza, że państwo dopłaci do kredytów sporo więcej niż połowę odsetek. W sumie oszczędności mogą sięgnąć kwoty nawet 40 tys. zł przez osiem lat, co będzie stanowiło około 15-20 proc. kwoty całego kredytu - jest więc powód, aby poważnie interesować się wykorzystaniem dobrodziejstw tej ustawy w praktyce.

Ustawa o finansowym wsparciu precyzyjnie określa listę adresatów, czyli kogo właściwie chce wspierać. Jej beneficjentami mogą być małżeństwa, lub osoby samotnie wychowujące dzieci (niepełnoletnie, pobierające zasiłek pielęgnacyjny, lub studiujące do 25 roku życia) lecz nie posiadające dotychczas własnego mieszkania czy domu. Z ustawy nie mogą także skorzystać rodziny wynajmujące mieszkania, czy domy lub posiadające prawo do spółdzielczego mieszkania/domu, chyba że zrzekną się tego prawa i wyprowadzą najpóźniej 6 miesięcy po uzyskaniu aktu notarialnego do nowego mieszkania/domu.

Ustawa gwarantuje, że osoby spełniające powyższe kryteria (kliknij tutaj, aby poznać pełną listę kryteriów) otrzymają od państwa dopłaty do kredytów zaciąganych na zakup mieszkania, domu lub ich budowę, lub na pokrycie wkładów do spółdzielni mieszkaniowych lub na wykup mieszkań/domów spółdzielczych, lub na nadbudowę/adaptację budynków, pod warunkiem, że będzie można np. z dodatkowego piętra wyodrębnić oddzielne prawo własności potwierdzone aktem notarialnym.

Czytaj dalej